2026-05-17T21:18:18Zhttps://www.bilketa.eus/in/rest/oaioai:www.bilketa.eus:ark:/27020/go833248ALL2026-05-11T14:38:22Z (eusk) Euskaldunekin lan egitea zaila izanen zela erran zioten, euskaldunak hetsiak direla. Hori erran zioten eta aldi berean beka bat eman zioten, baserri mundua argazkitan har zezan, urte batez. Eta helmuga bat: Donibane Garazi. Orduz geroztik, kasik 35 urte pasa dira. 35 urte eta hamarnaka joan etorri AEBetatik Euskal Herrira, etxetik etxera. Hamarnaka ezagutza, afari, kafe, ibilaldi, irri. Begirada. Besarkada. Lehen oina bertan pausatu zuenetik asmatu zuen Anne Rearickek. Jakin izan zuen nola egin. Lehen oin hori 1990 urtean zuen pausatu. Lehen egun hartan Hartoig anderea ezagutu zuen. Jadanik adin bat zuen garaian Hartoigek. Hartoigek ez zuen ezagutzen Rearick. Eta Rearickek ere ez Hartoig. Baina euria ari zuen. Eta Rearick bustitzen ari zen. Etxera gonbidatu zuen Hartoigek. Txapinak prestatu zizkion, eta dutea eta madalenak eskaini. Geroztik bien arteko harremana ez nehoiz eten, Hartoig zendu arte. Baina gisa batez segitzen du bizirik. Hor dago, liburuko argazki artean, Rearicken ondoan. Anne Rearicken Euskal Herriak begietara begiratzen du. Ez gainetik, ez beheretik. Kondeszendentziarik gabe, errespetuz. Aurreiritziak uxaturik. Harremanetan oinarritua da. Hartu eta eman. Anne Rearick ezagutzeko xantza baldin baduzu egun batez zure bizian, gutxienez bi aldiz duzu ikusiko. Lehen aldian argazkitan hartu zaituelako, bigarren aldian, argazkia ekarriko dizulako eskura. Eta aitzaki berri bat izanen da berriz ere denbora berriak elkarrekin pasatzeko. Eskuratu duena berriz ematen du Rearickek. Nik ere 1990an ezagutu nuen Anne Rearick. Donibane Garaziko tren geltoki ondoko gimnasia egiteko gela baten aitzinean. Hor ginen gu, 10 bat urteko neska batzuk, zain, gimnasia kurtsoa noiz hasiko. Halako batean agertu zen, argazki tresna eskuetan. Ingelesez mintzo zen, ez genuen ulertzen. Baina bazuen irri ireki bat, komunikatiboa. Eta horrekin aski izan zen. Ohartu orduko hartu gintuen argazkitan. Ez zuen luzaz iraun mementoak. Baina oraindik gogoan iltzatua dut bere irri hura eta une hura, nahiz eta 30 urte pasa orduz geroztik. Gero berriz ikusi ahal izan nuen. Ez zekien nor nintzen. Baina aurkitu ninduen. Argazkia ikustean, bere laguna egin zen batek ezagutu ninduen. Gurasoen lagun bat zela eta, horrela iritsi zen niregana berriz ere. Eta geroztik lotura ez da eten. Urtez urte, bisita bakoitz loturak errotzen ditu Rearickek. Zein laster hartu zuen argazkia ere gogoan dut. Duda mikorik gabe. Hain zehatz, zorrotz. Zein eraginkor. Nola jokatzen duen itzalekin, marrekin, zuri beltzarekin, argiarekin. Euskal Herria zein berdea den entzuten da, zein ederrak dituen koloreak. Eta horra Anne Rearicken argazkia, zuri beltzean, inoiz baino ederragoa egiten duela Euskal Herria, lurra, lurraldea, bazterra. Gure bazterrak nola itzuli geure buruari galdezka aritu ginen Annekin. Paisaia izan daitekeela, baina izan daiteke ere lurra. Txokoa ere. Erran nahi bat baino gehiago gordetzen ditu hitzak euskaraz. Itzulpenetan ez dena baitezpada harrapatzen. Bere argazkietan bai, ordea. Maite dut nola maite duen lur hau. Jende hau. Nola maite gaituen. / Nora Arbelbide ******************************************************************** Au loin, il y a lĐ??oc?an. Mais ici, cĐ??est la terre des montagnes hautes et arrondies, des rivi?res, des p?turages. De ceux qui la traversent, la partagent et en prennent soin. Cette terre, cĐ??est lĐ??arri?re-pays basque. ? cheval entre la France et lĐ??Espagne, nich? entre les Pyr?n?es et le golfe de Gascogne, cĐ??est une terre fi?re, ? la beaut? sauvage, souvent fantasm?e et envelopp?e dĐ??une brume mystique, comme pour mieux la prot?ger des regards ?trangers. Anne Rearick a pourtant franchi cette barri?re brumeuse en posant pour la premi?re fois le pied, en 1990, dans le petit village de Donibane Garazi (Saint-Jean-Pied-de-Port). Depuis lors, et pendant plus de 30 ans, Rearick y est retourn?e ? maintes reprises, ?tablissant un lien profond avec les habitants au fil des g?n?rations. Et cĐ??est l? que r?side la force du travail de Rearick : un sentiment profond et sinc?re pour les personnes quĐ??elle photographie. Ce nĐ??est pas un romantisme na?f, mais un regard ouvert, tendre et g?n?reux, caract?ristique de son travail au long cours et de sa vision humaniste de la photographie. Sa compr?hension honn?te du travail de photographe se refl?te dans ses compositions carr?es, o? la concentration de la vision et les subtiles nuances de noir et blanc sĐ??harmonisent pour transmettre non seulement la beaut? du Pays basque, mais aussi la r?alit? brute de sa terre et de son monde rural que lĐ??on voit ?voluer au fil des d?cennies. Gure Bazterrak, que lĐ??on pourrait traduire par ? notre terre ? sĐ??il ?tait facile de traduire les nuances de la langue basque, est la repr?sentation de lĐ??attachement visc?ral des habitants ? cette terre, et le chant dĐ??amour de Rearick ? ceux quĐ??elle y a aim?s et quĐ??elle y aime encore.https://www.bilketa.eus/ark:/27020/go833248Arbelbide Lete, Nora ....-....Fabien Ribery ....-....Rearick, Anne ....-....MEBIA, 779 REA FL2024textmonographie impriméeprinted monographurn:EAN:9781952523274147 p. ; ill. ; 30 x 24 cmArgazki liburuakvignette : https://www.bilketa.eus/in/rest/Thumb/image?id=ark:/27020/go833248&mat=bookurn:ISBN:978-1-952523-27-4baqfreengDeadbeat clubPays BasquePhotographiesGure bazterrak (our land)